“Medicine is as old as life itself” என்று ஓர் தொல் வழக்கு உண்டு. மனித இனம் பல நூற்றாண்டுகளாக பல்வேறு விதமான நோய்களுடன் தொடர்ச்சியாக போராடி வந்திருக்கின்றது. ஒவ்வொரு சமூகமும் தன்னுடைய சூழலைச் சார்ந்து, தன்னுடைய நில அமைப்பைச் சார்ந்து மருத்துவ முறைகள் இன்றும் பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. உலகம் முழுக்க பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகள் திகழ்ந்து வந்திருக்கின்றன.பலவிதமான நோய்களுக்கு பல்வேறு விதங்களில் மனிதன் அவற்றிற்கான மருந்துகளையும், குணப்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகளையும் தேடித்தேடி கண்டறிந்து அவற்றை மேலும் மேலும் மேம்படுத்தி செல்லும் போக்கை நம் வரலாறு முழுக்க பல்வேறு சமூகங்களில் காண்கிறோம். 

இந்தியாவை பொறுத்தவரையில் பல்வேறு விதமான பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகள் பின்பற்றப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. அவற்றுள் ஆயுர்வேதம் கருதப்பட்டு இன்றும் பல்லாயிரக்கணக்கானோரால் பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. என்றைக்கும் ஒரே விதமான முறையைக்  கொண்டதாக ஆயுர்வேதம் திகழ்கின்றது என்று குறிப்பிட்டாலும், பல்வேறு மாற்றங்களை தொடர்ச்சியாகப் பெற்று வந்திருக்கின்றது என்பதையும் மறுக்க முடியாது.ஆயுர்வேதத்தின் வரலாறு என்பது விரிவாக பேசப்பட வேண்டிய ஒன்று என்றாலும் இந்தக் கட்டுரையில் சிறு அறிமுகத்துடன், பொ.யு  பதினோராம் நூற்றாண்டில் சோழர் காலத்தில் இயங்கி வந்த ஆயுர்வேத மருத்துவமனை பற்றிய ஒரு கல்வெட்டை விரிவாக பார்க்க உள்ளோம் 

 

ஆயுர்வேத மருத்துவ முறை பண்டைய இந்தியாவில் உருவாகி வந்த ஒன்று. வேத இலக்கியங்களில் மருத்துவ முறையை பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன என்று அறிஞர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். அதர்வண வேதத்தில் பல்வேறு விதமான நோய்கள், அவற்றிற்கான மருத்துவ முறைகள் குறிப்பிடப்பட்டு இருக்கின்றன. கிட்டத்தட்ட பொ.யு.மு ஆறாம் நூற்றாண்டு முதல் பொ.யு. ஏழாம் நூற்றாண்டு வரை ஆயுர்வேத மருத்துவ முறையானது தொடர்ச்சியான வளர்ச்சியைப் பெற்று சம்ஹிதை காலங்கள் என்று சொல்லப்படக்கூடிய காலகட்டங்களில் முழுமை பெற்றது என்றே கூறலாம்.

ஆயுர்வேத மருத்துவம் பிரம்மனால் ப்ரஜாபதிக்கு கற்பிக்கப்பட்டதாகவும், அதன் பின்னர் இது ஆத்ரேய புனர்வசுவிற்கு அளிக்கப்பட்டதாகவும் தொன்மையான கதைகள் கிடைக்கின்றன. ரிக் வேத இலக்கியத்திலேயே ருத்ரன் ஒரு தெய்வீக மருத்துவராக குறிப்பிடப்படுகிறார். மருத் வாயு கணங்களின் மீது இயற்றப்பட்ட பல்வேறு மந்திரங்களில் மருந்துகளைப் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றது. 

 

இதன் பின்னர் சரக சம்ஹிதை, சுஸ்ருத சம்ஹிதை, அஷ்டாங்க சங்கிரகம் மற்றும் அஷ்டாங்க ஹ்ருதயம், பேல சம்ஹிதா முதலிய பல நூல்கள் இயற்றப்பட்டன. 17ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட ‘பவ பிரகாசா’ என்ற மருத்துவ நூலானது, ஆயுர்வேத நூல்களில் கடைசி நூலாக கருதப்படுகிறது.இந்த பாரம்பரிய முறைகள் எவ்வளவு தூரம் மனித இனத்தின் அனைத்து நோய்களையும், குணப்படுத்துபவை என்ற கேள்வி இருந்தாலும், நவீன காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட நவீன மருத்துவ முறைகளே மனித இனத்தின் ஆகச்சிறந்ததாக இருக்கின்றது என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது. 

 

ஆயுர்வேத மருத்துவமனைகள் குறித்தும் அவை பயிற்றுவிக்கப்பட்ட முறைகள் குறித்தும் பல்வேறு வரலாற்றுக் குறிப்புகள் கல்வெட்டுக்கள், செப்பு பட்டயங்கள் மூலமாக நமக்கு கிடைக்கின்றன. அவற்றுள் தமிழகத்தில் சோழர் காலத்தில் இயங்கி வந்த ஒரு முக்கியமான ஆதுரசாலை, அதாவது மருத்துவமனை, குறித்து ஒரு சுவாரசியமான கல்வெட்டினை நாம் இப்போது பார்க்க உள்ளோம். 

 

கிட்டத்தட்ட  950 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இருந்த ஒரு சமஸ்க்ருதக் கல்லூரி, அதன் மாணவர் விடுதி, அதனை அடுத்து இருந்த ஒரு மருத்துவமனை பற்றிய தகவல்களைக் கொண்ட கல்வெட்டு செங்கல்பட்டு மாவட்டத்தில் திருமுக்கூடல் என்ற  ஊரில்,  வெங்கடேசப் பெருமாள் ஆலயத்தின் முதல் பிரகாரத்தின் கிழக்குப்பக்கச் சுவற்றில் உள்ளது. திருமுக்கூடல் வெங்கடேசப் பெருமாள் கோயில் தொன்மையான தலமாகும். இக்கோயிலில்  பல்லவ மன்னன் விஜய ந்ருபதுங்க விக்ரமவர்மனின் 24 ஆம் ஆட்சியாண்டில் பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டு காணப்படுகின்றது. சோழர் காலக் கல்வெட்டுக்களில் “திருமுக்கூடல் ஆழ்வார்” என்ற பெயராலேயே இறைவன் குறிப்பிடப்படுகின்றார். பிற்காலக் கல்வெட்டுக்களில் வெங்கடேசப் பெருமாள் என்று இறைவன் குறிப்பிடப்படுகின்றார். சோழப் பேரரசன் வீர ராஜேந்திரன் (பொ.யு. 1063-1070) ஆட்சிக் காலத்தில் மதுராந்தகச் சதுர்வேதிமங்கலம்  என்ற பெயரில் இந்த ஊர் குறிப்பிடப்படுகின்றது. இது ஜெயம்கொண்டசோழ மண்டலத்தில் உள்ளதாகும்.  நம் நாட்டின் மிகப்பெரிய கல்வெட்டுக்களில் இதுவும் ஒன்று.

இந்தக் கல்வெட்டில்  இக்கோயிலில் நடந்த முக்கிய விழாக்கள், அதற்கான செலவுகள், அரச குடும்பத்தில் உள்ள உறுப்பினர்களின் பிறந்த நாளன்று நடத்தப்பட்ட பூஜைகள், அதற்கு செலவழிக்கப்பட்ட தொகை, சமஸ்க்ருதக் கல்லூரியின் நிர்வாகச் செலவுக்கான தொகை, அதற்கான மாணவர் விடுதி, ஆதுரசாலை, கல்லூரியில் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட பாடங்கள், மாணவர்களின் எண்ணிக்கை, ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை, அவர்களின் ஊதியம் போன்ற விவரங்கள் இந்தக் கல்வெட்டில் காணப்படுகின்றன.

 

 

 

ஆதுரசாலையின் பெயர் வீரசோழன். அங்கு இருந்த மருத்துவர்களின் பெயர்கள், அவர்கள் எந்தத் துறையில் நிபுணர்கள் என்ற விவரம், நோயாளிகளின் படுக்கை எண்ணிக்கைகள், செவிலியர்களின் எண்ணிக்கை, எந்த மாதிரியான மருந்துகள் தயாரிக்கப்பட்டன என்ற விவரங்கள், மருந்துகளைத் தயார் செய்வதற்கான மூலிகைகளைக் கொண்டு வருபவரின் பெயர், அவரின் ஊதியம்  போன்ற விவரங்களுடன், நாவிதரின் பெயர், குயவரின் பெயர் (இவர்கள் மருத்துவமனையில் அவர்களுக்குத்  தொடர்புள்ள  பணிகளைச் செய்தவர்கள்) போன்ற விவரங்களும்  இந்தக் கல்வெட்டில் காணப்படுகின்றன. இரவு நேரத்தில் மருத்துவமனையில் விளக்குகள் ஏற்றப்படுவதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது என்பதையும் நாம் இந்த கல்வெட்டின் மூலம் அறிகின்றோம். 540 சதுர அடி பரப்பளவில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள இந்தக் கல்வெட்டு 55 வரிகளில் அமைந்துள்ளது.

 

“திருவளர்” என்ற மெய்கீர்த்தியுடன் தொடங்கும் இந்தக் கல்வெட்டு “ராஜகேசரி வர்மன்” என்ற வீரராஜேந்திர தேவரின் ஆறாம் ஆட்சியாண்டு வரையிலான நிகழ்வுகளைப் பட்டியலிடுகின்றது. கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தை தலைநகரமாக குறிப்பிடும் இந்தக் கல்வெட்டு வீரராஜேந்திரன் அரியணையை “ராஜேந்திர சோழ மாவளிவானராஜன்” என்றுm, மன்னரின் அரண்மனையை ” சோழ கேரளன் திருமாளிகை ” என்றும் குறிப்பிடுகின்றது. 75 கழஞ்சு பொற்காசுகள் இந்தக் கோயிலின் அன்னதானத்திற்காக வழங்கப்பட்ட விவரங்கள் தொடங்கி, கோயிலின் நிர்வாக செலவுகள், பணியாளர்களின் ஊதியம், விசேஷ நாட்களுக்காக வழங்கப்பட்ட தொகை அவற்றின் வரவு செலவுகள் அனைத்தும் குறிப்பிடப்பட்டிருகின்றது.

 

ரிக் வேதம், யஜுர் வேத ஆசிரியர்களுக்கு 60 கலம் நெல்லும், நான்கு காசுகளும், வ்யாகர்ணம் கற்பித்த ஆசிரியருக்கு 120 கலம் நெல்லும் 10 காசுகளும்  ஊதியமாக வழங்கப்பட்டன. இந்தக் கல்லூரியினை ஒட்டி அமைந்த மாணவர் தங்கும் விடுதி பற்றிய விவரங்கள் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றன.

விடுதியில் மொத்தம் 60 மாணவர்கள் தங்கியிருந்தனர். அதில் பத்து மாணவர்கள் ரிக் வேதம் கற்பவர்கள். 10 மாணவர்கள் யஜுர் வேதம் கற்பவர்கள். 20 மாணவர்கள் வ்யாகர்ணமும், ரூபாவதாரமும் கற்பவர்கள். 10 மாணவர்கள் மஹா பாஞ்சராத்ரமும், மீதமுள்ள பத்து மாணவர்களில் ஆகமங்களை கற்பவர்களும் தங்கி இருந்தனர். இவர்களுக்கான உணவுக்கான செலவு, விடுதியின் சமையல் பணியாளர்களுக்கான ஊதியம், சனிக்கிழமைகளில் எண்ணெய் குளியலுக்காக ஆகும் எண்ணெயின் அளவு, அதற்கான செலவு இவை அனைத்தும் குறிப்பிடப்பட்டிருகின்றது.

இந்தக் கல்வெட்டிலே நாம் பெறுகின்ற முக்கியமான தகவல் வேதங்களோடு கூடி, ஆகமங்களும், தந்திர சாஸ்திரங்களும் பயிற்ற்ற்றுவிக்கப்பட்டன என்பதுதான். அதோடு சனிக்கிழமைகளில் எண்ணெய் தேய்த்துக் குளிப்பது என்பது ஒரு தொன்மையான வழக்கம் என்பதும் தெரிகின்றது.

 

கோயிலில் இருந்த பணியாளர்களுக்காகவும், மாணவர்களுக்காகவும் அமைக்கப்பட்ட மருத்துவமனையில் 15 படுக்கைகள் அமைந்திருந்ததாகத் தெரிகின்றது. தலைமை மருத்துவரின் ஊதியம் 90 கலம் நெல்லும் 8 காசுகளும் ஆகும். இதைத் தவிர நிலமும் தானமாக வழங்கப்பட்டது. அறுவை சிகிச்சை செய்யும் மருத்துவருக்கு 30 கலம் நெல்லும் , மருந்துகளை சேகரித்து வரும் பணியாளர்கள் இருவருக்கு 60 கலம் நெல்லும் 2 காசுகளும் ஊதியமாக வழங்கப்பட்டன. மருந்துகள் தயாரிப்பதற்காக விறகுகள் கொண்டு வரும் பணியாளர்களுக்கும், மருந்து தயாரிப்பவர்களுக்கும் கொடுக்கப்பட்ட ஊதிய விவரங்களும் விரிவாக இந்தக் கல்வெட்டிலே பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.  இவற்றிற்கெல்லாம் மேலாக இரண்டு செவிலியர்கள், அவர்களுக்கான ஊதிய விவரங்களும் கல்வெட்டிலே குறிப்பிடப்பட்டிருகின்றது. 

 

ஆதூர சாலையில்  இருந்த மருந்துகள் :

ப்ராஹ்ம்யம் கடும்பூரி

வாஸா ஹரீதகி

கோ மூத்திர ஹரீதகி

தச மூல ஹரீதகி

பல்லாதக ஹரீதகி

பஞ்சாக தைல

கந்தீர

பலாகேரண்ட தைல

இன்னும் பல ஆயுர்வேத மருந்துகள் இந்த ஆதூர சாலையில் பயன்படுத்தப்பட்ட விவரங்கள் காணப்படுகின்றன.

இந்த மருந்துகளை தயாரிக்கும் முறைகள் பல்வேறு ஆயுர்வேத நூல்கள் மூலமாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. சரக சம்ஹிதா, அஷ்டாங்க ஹ்ரிதயா போன்ற நூல்களில் மேற்கண்ட மருந்துகளை தயாரிக்கும் முறைகள் விவரமாக தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

 

மேலும், இக்கல்வெட்டு வீரராஜேந்திரனுடைய கூடல் சங்கமப் போரினைப் பற்றியும், மேலை சாளுக்கியர்களுடனான போரினைப் பற்றியும் துல்லியமான விவரங்களை அளிக்கின்றது. இதில் முக்கியமான நிகழ்வாக கருதப்படுவது வீரராஜேந்திரனின் இலங்கையின் மீதான படையெடுப்பாகும்.

இப்போரிலே இலங்கையின் குறுநில மன்னனான குருகுலத்தரையன் மற்றும் பலர் வீழ்ந்த செய்தி கேட்டு, சிங்கள மன்னன் விஜயபாஹு அரண்மனையை விட்டு வெளியேறியதாகவும் ,  வீரராஜேந்திரனின் ஆட்சி அங்கு நிறுவப்பட்டதாகவும் இந்தக் கல்வெட்டு விவரிக்கின்றது. இந்த நிகழ்வு கி.பி.1066 ல் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்பது அறிஞர் கூற்று. இலங்கையின் மகாவம்சத்திலும் இந்த நிகழ்வு விவரமாக கூறப்பட்டுள்ளது.

 

மஹாவம்சம் வீரராஜேந்திரனுக்கு முன் சோழ அரசராக இருந்த ராஜேந்திரதேவருக்கும் இலங்கை அரசன் விஜயபாஹுவுக்கும்  இடையே நடந்த போரைப் பற்றியும் குறிப்படுகின்றது. ராஜேந்திரதேவரின் கல்வெட்டு இலங்கை மன்னன் மஹாபரனின் இரு மகன்களையும் போரில் வீழ்த்தி சோழர் கொண்ட வெற்றியைக் குறிப்பிடுகின்றது. அதாவது, விஜயபாஹு  ஆட்சிக்கு வந்த ஆண்டு ராஜேந்திரரின் படைகளுடன் போர் புரிந்திருக்கக் கூடும். இது கி.பி. 1055 ல் நிகழ்ந்திருக்கலாம்.

கல்வெட்டு தரும் இடங்களின் பெயர்கள் 

  • கங்கபாடி –  மேலை கங்க நாட்டில் உள்ள இடம். 96000 கிராமங்களை உள்ளடக்கியது.
  • வேங்கிநாடு – கீழைச் சாளுக்கியர்களின் கீழே இருந்த பகுதி.
  • துங்கபத்திரை – இந்த நதியின் கரையிலே வெற்றித் தூண் நிறுவப்பட்டது.
  • கூடல் சங்கமம் – இந்த இடத்திலே சோழர்களுக்கும்,கீழைச் சாளுக்கியர்களுக்கும் போர் நிகழ்ந்தது.
  • கோசலை – கோசல தேசத்தின் ஒரு பகுதி
  • கங்கைகொண்டசோழபுரம் – சோழர்களின் தலைநகரம்
  • இரட்டைப்பாடி –
  • கரந்தை – கூடல் சங்கமத்திற்கு அருகில் உள்ள இடம்.
  • குந்தள- மேலைச் சளுக்யர்களின் நகரம்
  • இமயம் – இமயமலையையும் , சேதுவையும் குறிக்கும் ஒரே சொல்
  • மதுராந்தகச் சதுர்வேதிமங்கலம் – மதுராந்தகம்
  • ஜெயங்கொண்ட சோழமண்டலம் – பல்லவ தேசத்திற்கு முதலாம் ராஜராஜரின் காலத்திலிருந்து வழங்கிய பெயர்.

 

இவ்வளவு தகவல்களை கொண்ட வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இக்கல்வெட்டும், கோயிலும் தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. கோயில் வளாகத்தில் மூலிகைச்  செடிகள் பல சிறப்பான முறையில் தொல்லியல் துறையினரால் பராமரிக்கப்பட்டு வருகின்றன.